Such an innocent sound of laughter.

Who doesn't love children's laughter?
Who doesn't like music? 
& That's how I have fallen for you.

Permanent boyfriend.

ಅವನೀಗ ನನ್ನವನು.
ಅಬ್ಬಾ, ಇದನ್ನು ಹೇಳುವುದೇ ಒಂದು ಖುಷಿ.
ಚಿಟ್ಟೆಯೊಂದು ಹೃದಯದ್ದಲ್ಲಿ ಕಚಗುಳಿ ಇಟ್ಟಂತೆ.
ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿಗೆ ಮೈರೋಮಗಳು ನಿಂತಂತೆ.
ಮನದಿಂದ ಯಾವುದೊ ಪಿಸುಮಾತೊಂದು ಹೊರಟಂತೆ.
ತುಟಿ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾಚಿ ಮರೆತಂತೆ.
ಪದಗಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಸಾಧ್ಯ ಭಾವನೆ.
ಅವನೀಗ ನನ್ನವನು.
ನನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥವವನು. 

ವಾಸ್ತವತೆಯ ಕನಸು

ಬಟ್ಟೆಗೆ ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡುವಾಗ ಸುಟ್ಟಿತು, ಆ ಇಸ್ತ್ರಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ.
ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಾಗ ಸುಟ್ಟಿತು, ಆ ಬಿಸಿ ನೀರು.
ನಡೆಯುವಾಗ ತಾಕೀತು, ಆ ಕುರ್ಚಿಯ ಕಾಲು.
ಜಾರಿ ಗುಂಡಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೀ ಚೈನು.
ಅರೇ ರಾಮ.
ಏನಾಗಿದೆ ನನಗೆ?
ಏನಾಗಿದೆ ನನಗೆ?
ನೀನಾಗಿರುವೆ ನನಗೆ.

ನಿದಾನಿಸು. ನಿದಾನಿಸು?

ಸ್ವಲ್ಪ ನಿದಾನಿಸಲೇ? ಬೇಡವೇ?
ಮನಸ್ಸಿಗ್ಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯೇ ಇಲ್ಲ.
ನಿದಾನ ನಿದಾನ ಎಂದು ಬುದ್ಧಿ ಎಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದರು ದುಡು ದುಡುಯೆಂದು ಓಡುತ ಅವಸವಸರವಾಗಿ ಕನಸ ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಕುಣಿದಾಡಿದೆ.

ಅವಸರವೆ ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆಂದು ಸಣ್ಣವಳಿದ್ದಾಗಲೇ ಕನ್ನಡ ಮೇಸ್ಟ್ರು ಹೇಳಿದಳ ನೆನಪು.
ಸಮಯ ಇದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಇರದೆಂದು ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ ನೆನಪು.

ಈಗ ಏನು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆಯೋ ಅದು ಅನಿಸಲಿ ಬಿಡುಯೆಂದು ಮೊಂಡು ಮನಸ್ಸು ನಿಲ್ಲದೆ ದುಡು ದುಡುಯೆಂದು ಓಡುತ ಅವಸವಸರವಾಗಿ ಕನಸ ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಕುಣಿದಾಡಿದೆ.

ತಣ್ಣನೆಯ ತಳಮಳ

ತೊರೆದು ಹೋದಲ್ಲಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ.
ದೃಷ್ಟಿ ತೆಗೆಯದೆ ಅವನ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಏನು ಅರಿವಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ನನ್ನೋಳಗಿನ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಯುದ್ಧವ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ನಿಲ್ಲಿಸುವಾಸೆ, ಒಂದು ವಿರಾಮ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಸೆ.
ಅವನ ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ಮುಳಿಗಿ, ಲೀನವಾಗುವಾಸೆ.
ಎಲ್ಲವ ತೊರೆದು ನನ್ನ ನಾ ಮರೆತು ಅವನಾಗುವಾಸೆ.
ಅಯ್ಯೋ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ನನಗೆ ನೀನಾಗುವಾಸೆ.

ಈ ಕಾಲಿತನ ಹಗುರಯೇಕಿಲ್ಲ?

ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಕಾಲಿತನ ನನ್ನನ್ನು ಹೆಚ್ಚೇ ಆವರಿಸುತ್ತಿದೆ......  ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿದೆ.
ನನ್ನ ಒಂದೊಂದು ಭಾವನೆಯು ನಂನಿನ್ನದ ಕಳಚಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ.....  ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಖುಷಿ ಇಲ್ಲ, ದುಃಖ್ಖವೂ ಇಲ್ಲ. ನಗುವಿಲ್ಲ, ಅಳುವಿಲ್ಲ. ಯಾರು ಬೇಕಿಂದೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಲಿ ಕಾಲಿ.....  ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿದೆ.
ದೂರ ಅದೆಲ್ಲೋ ತಿಳಿಯದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿನೋಡಿದೆ,
ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತಲೆ ಕೂದಲ ತೊಳೆದುನೋಡಿದೆ,
ಮಧ್ಯ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಆ ನಕ್ಷತ್ರ ಚುಕ್ಕಿಗಳ ಎಣಿಸಿನೋಡಿದೆ,
ಖುಷಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ತಿಂಡಿತಿನಿಸು ತಿಂದುನೋಡಿದೆ,
ಹೀಗೆ ಹತ್ತುಹಲವು ಪ್ರಯೋಗಗಳು!
ತೀರದ ಮೌನ, ತೀರದ ಕಾಲಿತನ.. ಎಷ್ಟೇ ತುಂಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ವಿಫಲ.
ಆದರೆ ಎಷ್ಟೇ ಕಾಲಿಯಾದರು ಮನಸ್ಸಿನ್ನು ಹಗುರವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಈ ಕಾಲಿತನ ಹಗುರಯೇಕಿಲ್ಲ?

ತು ಖೀಚ್ ಮೇರಿ ಫೋಟೋ

ವಾಸ್ತವತೆ ಹಾಗು ಭ್ರಮೆಯ ನಡುವೆ ಮನುಷ್ಯನು ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದಲೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದುರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿಯೇ.
ಹದಿನೈದು-ಹದಿನಾರರ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಹೆಮ್ಮೆ ಕನಕ ದಾಸರು ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿರುವುದು," ನೀ ಮಾಯೆಯೊಳಗೋ, ನಿನ್ನೊಳು ಮಾಯೆಯೋ"....
ಹಾಗು
ಹದಿನೆಂಟು-ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಐನ್ಸ್ಟೀನ್ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ, " I fear the day that technology will surpass our human interaction. The world will have a generation of idiots."

ಹೆಚ್ಚು ವಿಸ್ತಾರಾವಾಗಿ ನಾನಿದನು ಬರೆಯಲಾರೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಯಾರ ಮನನೋಯಿಸುವುದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲ.

ನಾವೋಗುವ ಸ್ಥಳ ಮುಖ್ಯವೋ?
ಅಲ್ಲಿ ತೆಗೆಯು ನಮ್ಮ ಫೋಟೋ?
ತೋರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಖುಷಿಯೋ?
ಅನುಭವಿಸುವುದಲ್ಲಿ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಜೀವಿಸುವುದಲ್ಲಿ ಖುಷಿಯೋ?

ಡಿಜಿಟಲ್ ಕಾಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಲೆಕ್ಕದಾಟ.
ಬೇಕಾಗಿರುವುದು, ಬೇಡದಿರುವುದು ಎಲ್ಲವನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ ಜಂಕ್ ಯಾರ್ಡ್ ಮೆಮೊರಿ ಡಿವೈಸೆಸ್.

ಮಧುವೆಗೂ ಮುನ್ನ, ಮದುವೆಯ ನಂತರ, ಮದುವೆಯ ದಿನ, ಮಕ್ಕಳ ನಾಮಕರಣ, ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ, ಮೊದಲ ಮಾತು, ಹೀಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಘಟನೆಗಳ ತುಣುಕುಗಳು ದಿನದಿನ ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರತಿ ಘಳಿಗೆ ಯಾಂತ್ರಿಕ ನೆನಪಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗೆ ತುಂಬುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಯಾವುದು ಖುಷಿ ಎಂಬುದೇ ನನಗೆ ಅರಿವೆಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭ್ರಾಂತು. ಭ್ರಮೆ.

ತುಂಬಾ ತಲೆಕ್ಕೆಟಾಗ ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ನನಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತ ಅಪ್ಪ ಎಂದರೆ, ಅಪ್ಪ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ,
" ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಮಾಡಲು ಕೆಲಸವಿರಲಿಲ್ಲ, ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ. ೧೦೦ ವರ್ಷ ಆಯಷ್ ಬೇರೆ ಕೊಟ್ಟ. ಸಾಯುವವರೆಗೂ ಬದುಕ ಬೇಕಲ್ಲ. ಕಾಲ ಕಳೆಯಲು ಏನಾದರು ಕೆಲಸಬೇಕಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಮನುಷ್ಯ ಬೇಕ್ಕಾದು ಬೇಡದ್ದು ಏನಾದ್ರು ಮಾಡುತ್ತು ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ.ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಬಾರದು. ಜಸ್ಟ್ ಚಿಲ್."